Ik schrijf om de tijd even te stoppen

Het grootste gedeelte van de herfstvakantie ligt inmiddels achter ons en ook deze week zijn mijn oren voortijdig ontploft bij het horen van:
“Mam, mamma, maaaa-maaaa, MAM!!”

De vakantie staat zoveel mogelijk in het teken van de kinderen (subtropisch zwemparadijs, logeerpartijtjes, dagje strand).
En eerlijk gezegd is dit voor mama ook een stuk leuker dan de hele dag thuis achter drie kinderen opruimen.
In zo’n vakantieweek heb ik amper tijd om te douchen of om naar het toilet te gaan, dus schrijftijd voor mamadrinktwijn is een wonder.
Mijn truc? Een indoor speelparadijs:

Waar ik mijn kinderen al een aantal uur ‘bijna’ niet meer heb gezien. Hoe heerlijk..

Ik hoor je denken.. Als je zo weinig tijd hebt, waarom schrijf je dan?
Komt ie:

Ik schrijf om de tijd stil te laten staan

Mijn leven voelt vaak aan als een race. De hele dag ren ik met drie kinderen in mijn kielzog van school naar afspraak / sport / werk e.d.
Er zijn wel eens (zeer korte) momenten dat ik besef: ‘vergeet niet te genieten, dit zijn de jaren die je het meest dierbaar zullen zijn wanneer je later nóg ouder bent’.
Deze gedachten flitsen wel enkele seconden door mijn drukke en vergeetachtige ‘moederhoofd’ heen, maar écht stilstaan bij mijn rijkdom, dat lukt me vaak niet.

Zoals gisteren, toen er een oudere vrouw achter mij in de rij voor de supermarktkassa stond.
Aangezien ze maar een aantal items in haar mandje had, vroeg ik of ze vóór mij wilde gaan.
Ze bedankte me met een glimlach en wees naar mijn volgeladen wagen “Nee hoor, jij hebt het volgens mij al druk genoeg..en ik heb alle tijd.”
Dan realiseer ik me dat mijn race ook ooit zal stoppen.
Dat er een tijd komt waarop ook ik geen volle winkelwagen meer heb.

Deze toekomst waarin de kinderen zelfstandig zijn en misschien niet meer thuis wonen lijkt nu nog ver weg.
Maar hoe snel zijn de afgelopen 10 jaar wel niet gegaan? In een flits, toch?
Daarom neem ik nu zoveel mogelijk de tijd om te schrijven over ons hectische leven.
Om de race even te onderbreken en stil te staan bij alle zegeningen die ons gras zo groen maken.